Jeszcze trochę, a zacznę lubić codzienne podróże do pracy. Bo oto w biurze, które jeszcze niedawno było lodową pustynią, nagle jest miejsce na pogaduszki, uśmiech bez numeru, taki od serca. Nie żeby już na tym etapie do pomyślenia był, dajmy na to, firmowy basen, zakładowa drużyna siatkarska czy wspólne wyjście na piwo. Ale powoli przestajemy przypominać muzeum nakręcanych figur woskowych. Prostujemy kości grzbietu, obieramy się z wolna z blaszanych pancerzy. Ding dong. Jakie to proste i ważne.

Zamiast mordorskich skanów ekranów wre robota we własnym rytmie, która - niespodzianka? - daje te same, jeśli nie lepsze efekty, co wtedy, gdy jeszcze [...]. Spuszczam zasłonę milczenia na straszne wtedy i chory klimat, któremu na oko nikt świadomie nie zawinił, a wszystkim było niedobrze.

Odkąd [...], przestaliśmy patrzeć sobie na ręce, podnosimy wzrok, nie wahając się patrzeć prosto w oczy. I nagle okazuje się, że wokół są sami fajni ludzie, z którymi pewnego dnia można by pójść na basen albo na piwo. Miło się z nimi przywitać co dzień, pochichotać, posłuchać, co zaplanowali na popołudnie. I to urocze "idziesz może na papieroska?", i spontaniczne "mogę ci jakoś pomóc?", powrotny pociąg na tematy osobiste. Jak fajnie.

Jeszcze tylko trzeba oswoić szefową i przekonać ją, że to wszystko może mieć jeszcze ręce i nogi. A potem do dalszych usprawnień. Bo sama praca jest super, kochana i nie do podmienienia. Brakuje tylko paru puzzli, które może w końcu znajdą się pod dywanem. Jak marketing i zarządzanie, jak hodowane przez lata trujące rośliny dystansu na linii góra-dół. Kto wie, może z czasem uda się je wykosić.

...ćwierkali w słuchawkę swoje nowe imiona. Nie za długo, bo nie mieli czasu. Chęci na powrót też nie, choć pytaliśmy wyraźnie. No to niech poszaleją jeszcze w swoim świeżo wybudowanym pośrodku lasu słowiańskim grodzie. Trochę im zazdroszczę - sama założyłabym sexy harcerski mundurek i patrzyła na świat dzikim młodym okiem. Taki przychylny, taki nowy. Zamiast tego golę nogi, wklepuję krem, z którego śmieją się moje zmarszczki, przez chwilę myślę o hippie sukience, którą może rano znajdę w czeluściach szafy. Jutro wstaniemy, kiedy nam się spodoba i powąchamy wiatr. Droga na nowy Montmartre miasta na Pe wolna. Dekadencja i styl? Ależ jasne. Fuck art, let's dance.

- Tylko weź gitarę!
["Tylko nie mów jej, że będzie scena przy ognisku i nagłośnienie!"]
- Będzie scena przy ognisku i nagłośnienie?!
- Tak, ale to jest niespodzianka.
["Tylko nic jej nie mów!"]
- Tylko pamiętaj, weź gitarę i wszystkie instrumenty, jakie masz!
["Ja też chcę porozmawiać! Dawaj słuchawkę!"]
- Ćwir, ćwir, tralalala, pitu pitu! Mówili ci, żebyś wzięła gitarę?
- Tak. Mru mru, didididi, buźka buźka!
- Ale nie zapomnisz? Na pewno będziecie?

Nie zapomnę, chociaż dawno nie umiem grać. Ale czego ja bym nie zrobiła dla hultajskiej trójki z miasta na Pe.

Łobuzerski urok życia i sama esencja spijana przez słomkę. Euforia, cuda na kiju, poemaciątka skrobane chyłkiem na plecach współpasażerów. Wisienki na torcie, pięć dych odkryte w tylnej kieszeni spodni z lumpeksu. Spacer w kaloszach, podróż życia do pracy, przyjaciele zaklęci w słuchawkę. Mgnienia olśnienia.